Abstrakty

Czy jesteśmy przygotowani na leczenie hipotermii pourazowej

dr n. med Sylweriusz Kosiński – Zakład Ratownictwa Medycznego Wydział Nauk o Zdrowiu Collegium Medicum UJ

Częstość występowania hipotermii pourazowej (HP) definiowanej jako obniżenie temperatury centralnej (Tc) poniżej 36ºC nie została ostatecznie określona. Na podstawie danych z krajowych baz danych Niemiec i USA można przypuszczać, że hipotermia pourazowa dotyczy około 15% chorych po ciężkich urazach. Główną  przeszkodą w uzyskiwaniu wiarygodnych danych epidemiologicznych i klinicznych jest zaniechanie pomiaru temperatury centralnej zarówno w fazie przedszpitalnej, jak i szpitalnej leczenia. W Polsce problem hipotermii pourazowej został dostrzeżony stosunkowo niedawno. Brak jest danych na podstawie których można choć szacunkowo określić częstość występowania i konsekwencje HP. Wstępne wyniki ankiety przeprowadzonej w jednym z województw wskazują, że dalsze działania powinny być ukierunkowane na opracowanie i wdrożenie algorytmów postępowania, uświadamianiu i szkoleniu personelu medycznego oraz stworzeniu sytemu diagnostyki i leczenia z uwzględnieniem narodowego rejestru urazów.


 

Wykorzystanie śmigłowcowej służby ratownictwa medycznego (HEMS) u pacjentów z udarem mózgu. Pięć lat doświadczeń Lotniczego Pogotowia Ratunkowego.

The use of helicopter emergency medical service (HEMS) in patients with stroke. Five years experience in the Polish Medical Air Rescue.

mgr Świeżewski Stanisław -Warszawski Uniwersytet Medyczny, Lotnicze Pogotowie Ratunkowe

dr hab. n. o zdr. Gałązkowski Robert – Warszawski Uniwersytet Medyczny, Lotnicze Pogotowie Ratunkowe

Celem badania było przeprowadzenie analizy wykorzystania zespołów śmigłowcowej służby ratownictwa medycznego (HEMS) w Polsce w zakresie udzielania medycznych czynności ratunkowych pacjentom z udarem mózgu. Celami szczegółowymi były m. in. ocena bezpieczeństwa transportu drogą lotniczą, określenie czynników wpływających na pogorszenie stanu pacjentów oraz sprawdzenie czy poszkodowani trafili do właściwych podmiotów leczniczych.

Zrealizowano retrospektywne badanie kohortowe oparte o analizę dokumentacji medycznej i lotniczej wszystkich 48553 misji wykonanych przez statki powietrzne LPR w latach 2012 – 2016 roku. Kryteria włączenia do badania spełniło 3994 pacjentów. Na podstawie danych Narodowego Funduszu Zdrowia zweryfikowano czy szpitale, do których transportowano drogą lotniczą pacjentów z udarem, posiadały oddziały lub pododdziały leczenia udarów.

Wezwania do pacjentów z udarem stanowiły 8,2% wszystkich wykonywanych przez LPR misji. W przypadkach 242 (6%) pacjentów wykorzystanie śmigłowców skróciło czas dotarcia służb medycznych i przyspieszyło wdrożenie medycznych czynności ratunkowych na miejscu zdarzenia. 3500 (87,6%) pacjentów z rozpoznanym udarem zostało przetransportowanych przez śmigłowce LPR do odpowiednich ośrodków dysponujących oddziałami i pododdziałmi leczenia udarów.

Wykorzystanie śmigłowców LPR jest bezpieczną formą transportu dla pacjentów z rozpoznanym udarem mózgu. Czynnikiem wpływającym na pogorszenie stanu pacjentów jest wydłużenie czasu działania na miejscu zdarzenia. Uzasadnione wykorzystanie wsparcia lotniczego może mieć znaczący wpływ na polepszenie wyników procesu terapeutycznego pacjentów z udarem mózgu.

Abstract in English

The aim of the study was to analyze the use of Helicopter Emergency Medical Service (HEMS) teams in Poland in the field of providing medical rescue services to patients with stroke. The specific objectives were, among others assessment of transport safety by air, determination of factors affecting the deterioration of patients and checking whether the victims have been brought to the right treatment entities.

A retrospective cohort study based on the analysis of medical and aviation documentation of all 48553 missions performed by Polish Medical Air Rescue (PMAR) aircraft and helicopters in 2012-2016 was carried out. The criteria for inclusion in the study were met by 3994 patients. On the basis of data from the National Health Fund, it was verified whether hospitals to which patients were transported by air had properly stroke units.

Missions to patients with stroke accounted for 8.2% of all missions carried out by the PMAR. In 242 (6%) cases, the use of helicopters shortened the time of medical service arrival and accelerated the implementation of emergency medical procedures at the scene. 3500 (87,6%) patients with diagnosed stroke were transported by PMAR helicopters to appropriate hospitals with stroke units.

The use of PMAR helicopters is a safe form of transport for patients with a diagnosed stroke. The factor affecting the deterioration of patients is the prolongation of the action time at the scene. The legitimate use of air support can have a significant impact on improving the outcome of the therapeutic process of stroke patients.


 

Możliwość wykorzystania protokołu FAST w mnogich obrażeniach ciała w oparciu o doświadczenia Szpitala Uniwersyteckiego Ternopil.

The Possibility of using FAST protocol in cases of multiple trauma based on the experience of ternopil university hospital. 

lek. med. Lesia Mykhailiv – NEOMED  

prof. Mykola Shved  –  Ternopil University Hospital

lek. med Olena Prokopovych – Ternopil University Hospital

Pacjenci z urazem często przybywają w stanie krytycznym i nieprzytomni. Badanie kliniczne nie wyklucza urazów jamy brzusznej i klatki piersiowej. Pomimo niskiej czułości ultrasonografii w diagnozowaniu urazów podczas urazu, ma stosunkowo wysoką wrażliwość pośredniego potwierdzenia uszkodzenia narządów wewnętrznych.

Cel badania. Aby udowodnić możliwość zastosowania protokołu FAST (Focused Assessment with Sonography for Trauma) do sortowania pacjentów z wieloma urazami. W latach 2014-2017 w dziale diagnostyki ultradźwiękowej przeprowadzono badania FAST 56 pacjentów z uszkodzeniem śledziony, wątroby, urazem jamy brzusznej. Pacjentów z niestabilną hemodynamiką i pozytywnym FAST natychmiast wysłano na salę operacyjną w celu wykonania laparotomii w trybie nagłym i uznano za ciężkie przypadki – „czerwone”. Pacjenci z wątpliwą FAST zostali sklasyfikowani jako „żółci” i byli poddawani obserwacji obserwacyjnej w dynamice i powtarzaniu badania w ciągu 2 godzin. Wraz ze wzrostem symptomatologii zostały sklasyfikowane jako „czerwone” i poddane laparotomii. 

Wniosek. Kliniczna wartość pozytywnych badań FAST pacjentów z mnogim urazem polega na tym, że zapewnia on możliwość szybkiego uporządkowania pacjentów, wymagając pilnej interwencji chirurgicznej przy niestabilnej hemodynamice. Jest to szczególnie ważne w przypadku masowej traumy, takiej jak wypadki drogowe.                                        

Abstract in English

Patients with trauma often arrive in critical condition and unconscious. Clinical examination cannot exclude traumatic injuries of the abdominal cavity and chest. Despite the low sensitivity of ultrasonography in diagnosing injuries at trauma, it has a relatively high sensitivity of indirect confirmation of internal organs damage. The purpose of the study. To prove the possibility of applying FAST protocol (Focused Assessment with Sonography for Trauma) for sorting out multiple trauma patients. During the years 2011-2015 in the ultrasound diagnostics departm multiple trauma is that it provides possibility to quickly sort out patients, requiring urgent surgical interference at unstable hemodynamics. This is especially important in the cases of mass trauma, such as traffic accidents.

If the result of FAST protocol in patient with unstable hemodynamics is negative but there is clinical suspicion on internal bleeding, then after stabilizing the patient’s condition it is needed to immediately begin CT scans and other diagnostic tests for determining the sources of damage. If condition of the patient remains unstable despite intensive therapeutic measures conducted then the patient is subjected to immediate laparotomy without CT scans study.     


 

Medycyna transplantacyjna – pobieranie narządów od osób zmarłych

Transplantation medicine – organ procurement from deceased donors

mgr Godzik Marta – Uniwersytet Jagielloński Collegium Medicum Wydział Nauk o Zdrowiu, Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie

Celem pracy jest przedstawienie informacji związanych z aktywnością transplantacyjną w Polsce, które powinni znad profesjonaliści związani z ratownictwem medycznym. Praca ma na celu omówienie kryteriów zakwalifikowania zmarłego do pobrania narządów, wyszczególnienie najczęstszych przyczyn zgonu pacjentów zakwalifikowanych do bycia dawcą, przybliżenie procedur kwalifikacyjnych do pobrania narządów. Celem pracy jest również przedstawienie funkcji Koordynatora Transplantacyjnego, którym może zostać ratownik medyczny. Materiał i metoda: Praca powstała w oparciu o analizę literatury oraz na podstawie danych dotyczących pobrano narządów od zmarłych dawców w latach 2006-2016 w Polsce udostępnianych przez Poltransplant. Wyniki: W Polsce pobiera się narządy od kilkuset zmarłych dawców rocznie. Dominującymi przyczynami zgonu dawców zmarłych w mechanizmie śmierci mózgu są: naczyniowe schorzenia mózgu, urazy czaszkowo-mózgowe, a także zatrucie, asfiksja oraz łagodne guzy mózgu. Wnioski: Personel pracujący w jednostkach ratownictwa medycznego powinien posiadać podstawową wiedzę z zakresu transplantologii. Wszczepienie narządów od osoby zmarłej daje szanse na dłuższe i lepsze jakościowo życie dla osób czekających na przeszczep niewydolnego narządu. Pobranie narządu od osoby zmarłej może mieć miejsce tylko wtedy, jeżeli zostały wyczerpane wszystkie możliwości leczenia tej osoby, a komisja złożona z trzech lekarzy specjalistów jednogłośnie stwierdziła śmierć mózgu. Procedura transplantacyjna jest bardzo złożona i wieloetapowa, wymaga solidnej pracy wielu osób, w szczególności Koordynatora Transplantacyjnego. Czynności na etapie przedszpitalnym takie jak: podjęcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej, wdrożenie zaawansowanych procedur ratunkowych, bezpieczne przetransportowanie do szpitala pacjenta są elementarnymi składowymi umożliwiającymi pozyskanie narządów w przypadku, gdy życia pacjenta nie udaje się uratować.

Abstract in English

This study is aimed to present facts about transplantations in Poland to be known by rescue medicine professionals. In particular, the study describes criteria for qualifying a body for the organ procurement, specifying the most common causes of death of the potential organ donors and presenting mostly employed procedures. In addition, the role of the Transplantation Co-ordinator is presented in the study, since this role can be also covered by the paramedic.

Material & Method: The study is based on the analysis of literature and data on organ procurement from 2006 to 2016 provided by the Poltransplant. Results: In Poland organs are procured from some hundreds of deceased patients yearly. The predominating cause of the brain death are cerebrovascular diseases, craniocerebral traumas, intoxication, asphyxia and light brain tumours. Conclusions: Rescue units personal should have a basic knowledge of the transplantation medicine. Implantation of the organs procured from deceased patients enhances the chance for a longer and better-quality life for the patients waiting for having their failed organs replaced. Organ procurement is applicable only if all available healing procedures fail and three doctors independently and unanimously conclude the brain death. Transplantation is a very complex, multiple-phase procedure requiring reliable work of many persons, especially of the Transplantation Co-ordinator. Pre-hospitalisation treatment entails cardiopulmonary resuscitation, applying advanced rescue procedures, safe transportation to the hospital. All these are vital factors enabling organ procurement in case the live cannot be saved.


 

Kluczowa rola świadka zdarzenia dla skuteczności resuscytacji krążeniowo-oddechowej prowadzonej w obszarach pozamiejskich

The key role of a bystander improving the effectiveness of cardiopulmonary resuscitation performed in extra-urban areas

mgr Daniel Celiński – Warszawski Uniwersytet Medyczny, Zakład Ratownictwa Medycznego

dr n. med.  Sławomir Pilip – Warszawski Uniwersytet Medyczny, Zakład Ratownictwa Medycznego

Celem pracy była analiza przydatności projektu E-ratownik planowanego do pilotażowego wdrożenia na wybranym obszarze Polski wschodniej w przypadkach podejrzenia nagłego zatrzymania krążenia w obszarach pozamiejskich. Projekt E-ratownik zakłada stworzenie aplikacji dla dyspozytora medycznego, która pozwalałaby na jednoczasowe zadysponowanie do miejsca zdarzenia zarówno zespołu ratownictwa medycznego jak i tzw. e-ratownika czyli osoby przeszkolonej w zakresie BLS-AED. E-ratownik logując się poprzez smartfon do specjalnie stworzonej platformy potwierdza swoją gotowość do udzielania pierwszej pomocy BLS tam, gdzie aktualnie przebywa. Aplikacja dokładnie lokalizuje położenie e-ratownika oraz wyznacza czas dotarcia do miejsca zdarzenia uwzględniając zadeklarowany środeklokomocji. Aplikacja również udziela wsparcia merytorycznego poprzez wyświetlane algorytmy.

Na podstawie dokumentacji medycznej analizowano przypadki nagłego zatrzymania krążenia w latach 2015-2016 na wybranym obszarze działania systemu ratownictwa medycznego obejmującym populację około 550 tysięcy mieszkańców. Resuscytację krążeniowo-oddechową uznano za skuteczną, jeżeli uzyskano powrót spontanicznego krążenia i podjęto transport do szpitala. We wspomnianym okresie czasu odnotowano łącznie 2291 przypadków zatrzymania krążenia. Resuscytację krążeniowo-oddechową podjęto u 621 pacjentów, w tym u 205 osób populacji miejskiej oraz 416 osób przebywających w miejscowościach poniżej 10 tysięcy mieszkańców. Skuteczność RKO u pacjentów w obszarach pozamiejskich była znacznie mniejsza i wynosiła 33.8%, podczas gdy w miastach 50.7%. Średni czas dojazdu zespołu ratownictwa medycznego do miejsca zdarzenia wyniósł odpowiednio 12.3 minuty (poza miastem) oraz 3.3 minuty (miasto). Nie odnotowano istotnej różnicy w zakresie średniego wieku pacjentów z NZK w badanych grupach –odpowiednio 62.5 l. oraz 64.8 y.o. Dla wszystkich przypadków NZK, kiedy podjęto resuscytację krąż -oddechową średni czas dojazdu do miejsca wezwania wyniósł 7.6 minuty w przypadkach resuscytacji skutecznych oraz 10.5 min dla resuscytacji nieskutecznych.

Czas dojazdu do miejsca zdarzenia w znaczący sposób wpływa na skuteczność medycznych czynności ratunkowych u pacjentów z NZK. Problem dotyczy zwłaszcza obszarów pozamiejskich, gdzie dojazd zespołu ratownictwa medycznego jest wydłużony. Kluczową rolę odegrać mogą przeszkoleni e-ratownicy  przebywający w pobliżu miejsca wezwania, którzy prowadzić będą BLS przed przyjazdem ambulansu. Stanowić oni mogą skuteczne wsparcie systemu ratownictwa medycznego.

Abstract in English

The aim of the study was to analyse the usefulness of the “e-rescuer” pilot project planned to be implemented in a chosen area of Eastern Poland in the cases of suspected sudden cardiac arrests in the extra-urban areas. Inventing an application allowing to dispatch simultaneously both Medical Emergency Teams and the E-rescuer to the place of the accident is the crucial assumption of the mentioned pilot project. The E-rescuer is defined to be the trained person able to take effective BLS-AED. Having logged in using a smartphone, the E-rescuer’s readiness is reported online to provide CPR exactly at the given location. Thanks to the accurately defined location of the E-rescuer, the application manages to fix his arrival time and to give the substantive support through the displayed algorithms. Having analysed the medical records in the years 2015-2016, cardiopulmonary resusciation was considered to be effective when an early indication of circulation was provided and the patient was taken to hospital. In the mentioned term, there was 2 291 cases of a sudden cardiac arrest. Cardiopulmonary resuscitation was taken in 621 patients in total including 205 people in the urban area and 416 in the extra-urban areas. The effectiveness of cardiopulmonary resuscitation in the extra-urban areas was much lower (33,8%) than in the urban (50,7%). The average ambulance arrival time was respectively longer in the extra-urban areas and it was 12,3 minutes while in the urban area 3,3 minutes. There was no significant difference in the avergae age of studied patients – 62,5 and 64,8 years old. However, the average ambulance arrival time was 7,6 minutes for effective resuscitations and 10,5 minutes for ineffective ones. Hence, the ambulance arrival time is a crucial factor influencing on the effectiveness of cardiopulmonary resuscitation, especially in the extra-urban areas where it is much longer than in the urban. The key role of trained e-rescuers being nearby taking BLS before the ambulance arrival can effectively support EMS in Poland.

 


 

Przewidywanie urazów w turystyce górskiej

Predicting major injuries in mountain tourism

mgr Jarosław Amarowicz – Zakład Chorób Kości i Stawów, Wydział Nauk o Zdrowiu UJ CM

mgr Anna Kumorek – Healthy Statistic 

mgr  Kamila Boczoń – Zakład Fizjoterapii, Wydział Nauk o Zdrowiu UJ CM

Turystyka górska należy do najpopularniejszych form rekreacji. Zwiększona popularność niesie ze sobą rosnące ryzyko wystąpienia urazu. Tematyka urazów górskich jest bardzo słabo poznaną dziedziną w literaturze naukowej. Poznanie zależności pomiędzy poszczególnymi czynnikami ryzyka dałoby możliwość wytypowania najbardziej istotnych z nich. 

Materiał badawczy zawierał 1058 raportów z lat 2012-2013. Analizie poddano grupę osób o medianie wieku 34 lat (3-91, SD 17,1) , które wymagały interwencji Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. W wyniku analizy opracowano dwa modele oparte o stosowaną przez ratowników skalę NACA-IKAR-CISA (0-7 pkt). Modele pozwoliły ocenić jakie czynniki predykują do cięższych urazów a jakie zwiększają prawdopodobieństwo zgonu (NACA=7).  Połączenie zmiennych zawartych w kartach wypadków pozwoliło na stworzenie dwóch modeli w oparciu o model regresji. Pierwszy z nich opierał się na podziale urazów na lekkie i ciężkie (3 w skali NACA jako punkt odcięcia). W modelu tym stwierdzono duże znaczenie warunków atmosferycznych tj. opady śniegu (OR 3,6) i załamania pogody (OR 2,8). Model uzyskał AUC=0,683 co świadczy o dobrym dostosowaniu danych. W drugiej kolejności oszacowano, które czynniki zwiększają prawdopodobieństwo zgonu. Stwierdzono, że do czynników tych zaliczyć należy przede wszystkim uraz jamy brzusznej (OR 56,4), upadek z wysokości (OR 16,1) oraz turystykę pieszą narciarską (OR 10,6). Model ten uzyskał pole powierzchni pod krzywą ROC – AUC-= 0,97 co wskazuje na bardzo dobrą dyskryminację wystąpienia zgonu w poniższym modelu czynników.

Wnioski
Poznanie czynników ryzyka, które prowadzą do urazów jest podstawą do ustalenia działań profilaktycznych. W przypadku potwierdzenia wyników na większej grupie – podobne modele mogą służyć do opracowania zaleceń dla turystów górskich.

Abstract in English

Mountain tourism is one of the most popular forms of recreation. However with the increasing popularity – the imminent threat of injuries follows. Knowing possible dependencies between particular risk factors may allow to identify most significant among them. Study material consisted of 1058 reports from the years 2012-2013. Median age of the tourists provided with the TOPR’s services was 34 years (3-91, SD 17,1). As a result of our analysis two models were established on the basis of the scale NACA-IKAR-CISA (0-7 pt) used by the mountain resuers. Our models allowed us to asses which of the risk factors are predicators of a serious trauma and which of them increase significantly the risk of dying (NACA=7)

Results
Combination of factors presented in the incident reports allowed us to create 2 models based on the regression model. First model was differentiating injuries into mild and serious trauma (NACA 3 was used as a cutpoint). Model proved the significance of weather conditions such as snowfall (OR 3.6) and weather breakdown (OR 2.8). As the AUC was 0.683 it appears the data in it were well adapted. Secondly we evaluated which of the risk factors increase the probability of dying. Factors like a trauma of the abdominal cavity (56.4), fall from the height (OR 16.1) and using skis in the mountains (OR 10.6) were most significant. This model had an ROC-AUC=0,97 – proving a very good model discrimination for death prediction.

Conclusions
Knowledge about trauma related factors is crucial for establishing any prophylactic programs. In case of confirming our results on bigger group similar models, like the ones presented, should be used it the preparation of guidelines for mountain tourists.


 

Psychologiczne korzyści z omówienia działań zespołu – czy to tylko wyciągnięcie wniosków na przyszłość?

Psychological benefits of discussing the team’s actions on the scene – is it just drawing conclusions for the future?

dr n. hum. Małgorzata Wypych – Lotnicze Pogotowie Ratunkowe

Pochwal kolegę, spytaj co Ty możesz zrobić lepiej. Dlaczego warto omówić działania zespołu po trudniejszych czy zaskakujących wyjazdach? W trakcie omawiania działań pojawiają się różne wypowiedzi, które mają znamiona wsparcia psychologicznego i mogą działać prewencyjnie. Przykładowo wypalenie zawodowe jest związane z brakiem sensu pracy i zwątpieniem w swoje kompetencje. Omówienie działań może pomóc podtrzymać poczucie sensu. Depresja jest związana z brakiem nadziei i obniżoną samooceną. Dobre słowo od kolegi z zespołu może podnieść komuś poczucie własnych kompetencji. Jednym z objawów PTSD jest poczucie winy. Podsumowanie działań to okazja do realistycznej oceny możliwości, które miał zespół, zmniejszenia poczucia winy, jeżeli takowe się pojawia. W trakcie rozmowy zespół może przekierować uwagę na czyjeś zalety, zdolności, kompetencje, pokazać kierunek, w którym ktoś powinien uzupełnić swoje braki. Między innymi o takich korzyściach będzie mówić autorka wystąpienia, nie pomijając korzyści na poziomie zespołowym i organizacyjnym, a także dając wskazówki – jak rozmawiać, żeby debriefing nie stał się areną rywalizacji. Niektórzy widzą w debriefingu zagrożenie- będę oceniany, krytykowany, skończy się to konfliktem – a jest to okazja do dawania sobie i merytorycznego i psychologicznego wsparcia.

Abstract in English

Praise your colleague, ask what you can do better. Why is it worth discussing the team’s actions after harder or surprising scenes? When discussing actions taken on the scene, there are various statements that seem to be parallelly psychologically supporting and can be preventive. For example, professional burnout is associated with a lack of sense of work and a doubt in your competence. Discussing actions can help to maintain a sense of meaning. Depression is associated with a lack of hope and reduced self-esteem. A good word from a teammate can raise someone’s sense of competence. One of the symptoms of PTSD is guilt. Debriefing is an opportunity to realistically assess the possibilities that the team had, reduce the feeling of guilt, if it appears. During the conversation, the team may redirect attention to one’s advantages, abilities, competences, show the direction in which someone should fill his gaps. The author of the speech will talk about such benefits, also taking into account the benefits at the team and organizational level, as well as giving tips – how to talk, so that debriefing does not become an arena of competition. Some people see a threat in debriefing – I will be judged, criticized, it will end in conflict but this is an opportunity to give myself a chance to learn and give and take a psychological support.


 

Odpowiedź immunologiczna na uraz

Immune response to the injury

mgr Aneta Binkowska – Warszawski Uniwersytet Medyczny

dr n. med. Grzegorz Michalak – Warszawski Uniwersytet Medyczny 

prof. dr hab. Robert  Słotwiński – Warszawski Uniwersytet Medyczny

Wprowadzenie: Patofizjologia powikłań u pacjentów po urazach wielonarządowych jest nadal przedmiotem intensywnych badań. Powstało kilka hipotez wyjaśniających mechanizmy dysfunkcji narządów, które występują po urazie, niezależnie od
przyczyny urazu. Kluczową rolę odgrywają mediatory Zespołu Uogólnionej Odpowiedzi Zapalnej (SIRS) i Kompensacyjnej Reakcji Przeciwzapalnej (CARS). 

Cel: Celem pracy było określenie wskaźników immunologicznych, które w zależności od rozległości urazu będą miały praktyczne znaczenie dla wczesnego rozpoznania ciężkich powikłań po urazach. Materiał i metodyka: Grupę badaną stanowiło 32 pacjentów hospitalizowanych w Oddziale Ratunkowym Szpitala Bielańskiego i Praskiego z powodu urazu. W
zależności od ciężkości (ISS) i rodzaju urazu, pacjenci zostali podzieleni na dwie grupy. Do grupy A należeli pacjenci z ISS ≥20 natomiast do grupy B z ISS <20. Ocenę stanu pacjentów oraz testy laboratoryjne i immunologiczne przeprowadzono w
momencie przyjęcia chorego i powtórzono po 3, 6, 12 i 24 godzinie hospitalizacji. Obserwacja obejmowała stan kliniczny każdego pacjenta, liczbę i rodzaj powikłań, liczbę operacji/reoperacji, czas pobytu w szpitalu lub na oddziale intensywnej opieki medycznej, czas leczenia respiratorem a w całej grupie śmiertelność. W tym samym czasie oznaczono stężenie IL-6 i IL-1Ra we krwi obwodowej za pomocą techniki ELISA. Grupę kontrolną stanowiło 20 zdrowych ochotników w podobnym przedziale wieku i płci.

Wyniki: Badanie wykonano u 32 pacjentów, w tym 23 M i 9 K. Do grupy A dla ISS ≥ 20 włączono 20 pacjentów, 16 M i 4 K, grupę B ISS <20 stanowiło 12 pacjentów, w tym 7 M i 5 K. U 13 pacjentów z grupy A zaobserwowano ciężkie powikłania, w tym 5 pacjentów zmarło. W grupie B powikłania wystąpiły jedynie u 3 pacjentów. Do najczęstszych powikłań należały niewydolność oddechowa i zakażenie. Badania biochemiczne nie korelowały ze skalą ciężkości urazu. W zależności od ciężkości urazu zaobserwowano znaczące różnice w stężeniach cytokin w badanych grupach. Stężenie IL-6 w grupie A w 3 godzinie hospitalizacji było istotnie wyższe w porównaniu ze stężeniem IL-6 w badanej grupie B w tym samym czasie. U pacjentów z ciężkim urazem i powikłaniami stężenie IL-6 było znacznie wyższe w porównaniu do tych bez powikłań. Najwyższy poziom IL-6 i IL-1Ra w obu grupach odnotowano w 3 godzinie hospitalizacji i były znacznie wyższe w grupie A w porównaniu do stężenia tych cytokin w grupie B (p = 0,001). U pacjentów z powikłaniami stężenia IL-6 i IL- 1Ra były istotnie wyższe w porównaniu do pacjentów bez powikłań. Korelacja rho- Spearmana wykazała dodatnią korelację pomiędzy wyjściowymi stężeniami IL-6 (r = 0,64, p <0,001) i IL-1Ra (r = 0,37, p = 0,042) oraz wartościami skali ISS. Analiza krzywej ROC wykazała że badane wskaźniki immunologiczne mogą być obiecującymi markerami rokowniczymi.

Wnioski: Wyniki prezentowanych badań wskazują, że ocena stężenia wybranych cytokin pro i przeciwzapalnych (IL-6, IL-1Ra) w surowicy chorych pourazowych może być przydatnym wskaźnikiem ułatwiającym wyodrębnienie osób obarczonych zwiększonym ryzykiem powikłań. Monitorowanie poziomów tych cytokin u pacjentów z wysokim ryzykiem poważnych powikłań powinno być stosowane rutynowo. W odniesieniu do pacjentów obarczonych najwyższym ryzykiem zgonu, oprócz podstawowego leczenia, jako potencjalny cel interwencji terapeutycznej powinna być brana pod uwagę wczesna odpowiedź cytokinowa w ciągu pierwszych 3 godzin hospitalizacji.

Abstract in English

Introdution: The pathophysiology of complications in patients with multi-organ injuries is still a subject of intense research. There were several hypotheses to explain the mechanisms of organ dysfunction that occurs after trauma, regardless of the cause of the injury. The crucial role play mediators of Systemic Inflammatory Response Syndrome (SIRS) and the Compensatory Anti-inflammatory Response Syndrome (CARS). Aim: The aim of this study is to determine the immunological indicators which depending on the extent of the injury will have practical significance for the early diagnosis of severe complications after injuries. Material and Methods: The study group consisted of 32 patients admitted to the Emergency Department (ED) of the Bielański and Praski Hospitals due to injury. Depending on the severity and extent of the trauma, by ISS scale (Injury Severity Scores) patients were divided into two groups. The group A included patients with ISS ≥20 and the group B patients with ISS <20. Assessment of patients’ condition as well as laboratory tests and immunological were performed upon their adoption to the ED, and repeated at 3, 6, 12, and 24 h of hospitalization. The observation included clinical status of each patient, the incidence of complications, the number of operations/reoperations, the length of stay in the hospital or in the ICU (Intensive Care Unit), ventilator treatment time, and the mortality of the whole group. At the same time the concentration of IL-6 and IL-1Ra was marked in the peripheral blood, using the ELISA technique. The control group consisted of 20 healthy volunteers in a similar age and gender.

Results: The study reported in 32 patients, including 23 M and 9 F. The group A for the ISS ≥ 20 were enrolled 20 patients, 16 M and 4 F, the group B ISS <20 enrolled 12 patients, including 7 M and 5 F. In 13 patients of the group A severe complications were observed and 5 patients died. In the group B complications occurred only in 3 patients. The most frequently reported were respiratory failure and infection. Biochemical studies did not correlate with the scale of the ISS. Depending on the extent of the injury, significant differences were observed in the concentrations of cytokines in the treatment groups. The concentration of IL-6 in the group A in the 3rd hour of hospitalization was significantly higher compared with the concentration of IL- 6 in the group B tested at the same time. In patients with severe trauma and complications the concentration of IL-6 was significantly higher compared to those without complications. The highest level of IL-6 and IL-1Ra in both group were recorded in the 3rd hour of hospitalization and were considerably higher in group A compared to the concentration of this cytokines in group B (p=0.001). In patients with complications, IL-6 and IL-1Ra concentration was significantly higher compared to those without complications. Spearman’s rho-correlation showed a statistically significant positive correlation between baseline concentrations of IL-6 (r=0.64, p<0.001) and IL-1Ra (r=0.37, p=0.042) and the values of the ISS score. The analysis of the ROC curve showed that the studied immunological indicators may be promising prognostic markers.

Conclusion: In summary, our findings suggest that elevated levels of cytokines tested, determined in the peripheral blood shortly after the injury, may be significantly associated with the occurrence of severe complications, which in some patients can lead to death. Monitoring the levels of these cytokines in patients with a high risk of serious complications should be used routinely. The presented diagnostics of early inflammatory response to injury should have an impact on treatment. The potential target for therapeutic intervention should be taken into consideration, early cytokine response within the first 3 hours of hospitalization.

 


 

Metody nieinwazyjnej wentylacji dodatnim ciśnieniem w opiece przedszpitalnej

Metods of non-invasive ventilation positive pressure in pre-hospital care

mgr Ubych Adam – Śląski Uniwersytet Medyczny

lic. Mateusz Benesz – Śląski uniwersytet Medyczny

W praktyce zespołów ratownictwa medycznego interwencje u pacjentów z zgłaszających duszność nie należą do rzadkości. U znacznej części pacjentów duszność pojawia się w wyniku przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), czy też obrzęku płuc. Jak pokazują badania oraz przeprowadzona metaanaliza zastosowanie nieinwazyjnej wentylacji dodatnim ciśnieniem – NIV w przypadku zaostrzenia choroby skutkuje zmniejszeniem śmiertelności, konieczności intubacji oraz skraca czas hospitalizacji. Celem prezentacji jest przełożenie zastosowania nieinwazyjnej wentylacji dodatnim ciśnieniem na warunku Zespołu Ratownictwa Medycznego.

Abstract in English
The emergency medical services (EMS) often intervene in patients reporting dyspnoea. In a large group of them, dyspnoea is a result of chronic obstructive pulmonary disease (COPD) or pulmonary edema. Studies and metanalysis carried out show that the use of non-invasive positive pressure ventilation – NIV, in the case of exacerbation results in the reduction of mortality, less need for intubation and shorter hospitalization. The purpose of this presentation is to show methods of using non-invasive ventilation with positive pressure in the EMS.


 

Analiza wpływu podstawowych czynności resuscytacyjnych, podejmowanych przez świadków nagłego zatrzymania krążenia, na ostateczny wynik resuscytacji i reanimacji pacjentów

Analysis of the influence of basic life support, undertaken by witnesses of sudden cardiac arrest, on the final result of patients’ resuscitation

lek. med. Zofia Bartkowiak – Wielospecjalistyczny Szpital Miejski im. J. Strusia w Poznaniu
lek. med. Ewa Toboła – Wielospecjalistyczny Szpital Miejski im. J. Strusia w Poznaniu
lek. med. Rafał Wawrzyniak – Wielospecjalistyczny Szpital Miejski im. J. Strusia w Poznaniu

Celem prezentacji jest ukazanie wpływu podejmowania przez świadków nagłego zatrzymania krążenia podstawowych czynności resuscytacyjnych na ostateczny wynik resuscytacji i reanimacji pacjentów. Przedstawiono dane, zgromadzone przez autorów podczas 2 lat (2014-2015) ścisłego nadzoru i analizy wszystkich przypadków NZK, stwierdzanych przez ZRM, pozostające w dyspozycji Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Lesznie.  Analizowano częstość rozpoznawania NZK przez przypadkowych świadków, odsetek podejmowanych przez nich RKO-BLS i wpływ tych czynności na dalsze losy pacjentów.
Obserwacje autorów dowodzą skuteczności podejmowanych przez świadków zdarzenia działań, udowadniają jednak, że nadal najistotniejszą rokowniczo zmienną jest czas dotarcia do pacjenta wykwalifikowanej pomocy medycznej; fakt ten również poddano analizie pod kątem możliwych przyczyn i sugerowanych rozwiązań.

Abstract in English

The aim of the presentation is to show the influence of basic life support, undertaken by witnesses of sudden cardiac arrest, on the final result of patients’ resuscitation. Data collected by the authors during the 2-year (2014-2015) precise supervision and analysis of all the SCA cases, diagnosed by Emergency Teams being at disposal of Regional Hospital in Leszno, has been presented. Frequency of diagnosing SCA by bystenders, percentage of undertaken CPR and the influence of those actions on further patients’ fates were analyzed. The authors’ observations prove the effectiveness of actions taken by bystanders, but also demonstrate that the most important prognostic variable is still the time of professional medical help arrival; this fact was also analyzed to find possible reasons (SCA non-identification, th lack of defibrillation performance in primary defibrillation rhythm) and recommended solutions (the increase of the emphasis on education – mostly in SCA identification – especially in elderly people, the extension of AED accessibility).                                                                               


 

Ból w ratownictwie medycznym – analiza działań zespołów ratownictwa medycznego w opiece przedszpitalnej

mgr Klaudiusz Nadolny – Klinika Medycyny Ratunkowej, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, Wojewódzkie Pogotowie Ratunkowe w Katowicach

Prof. dr hab. Jerzy Robert Ładny – Konsultant Krajowy w dziedzinie Medycyny Ratunkowej, Klinika Medycyny Ratunkowej, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku

„Pacjent ma prawo do leczenia bólu”. Takie stwierdzenie zostało umieszczone w Ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, a dokładnie w jej nowelizacji z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz niektórych innych ustaw. Czy w/w zapis obowiązuje również zespoły ratownictwa medycznego? Czy jest przestrzegany?

Doniesienia naukowe dotyczące uśmierzania bólu w zespołach ratownictwa medycznego (ZRM), o których było głośno na początku 2018, poruszane na łamach gazet ogólnopolskich, medycznych czy też w massmediach przez specjalistów z zakresu leczenia bólu czy anestezjologii i intensywnej terapii były uzasadnione. Jednoznaczny głos, który obiegł całe środowisko medyczne była następujący: „W ZRM nie zawsze wdrażane jest jakikolwiek postępowanie przeciwbólowe, czy to farmakologiczne, czy też ułożeniowe”. Powoływano się na wyniki wstępne badań m.in. przeprowadzonych przez zespół z Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, który wnioski wyciągnął na podstawie analizy z 8.691 wezwań urazowych wyselekcjonowanych z 64.806 kart medycznych czynności ratunkowych (KMCR) dysponentów z województwa pomorskiego sprzed wejścia Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 kwietnia 2016 r. w sprawie szczegółowego zakresu medycznych czynności ratunkowych i świadczeń zdrowotnych innych niż medycznej czynności ratunkowe, które mogą być udzielane przez ratownika medycznego. Dodatkowo podawano wyniki z miasta Rzeszów oraz powiatu rzeszowskiego, uzyskane przez zespół z Uniwersytetu Rzeszowskiego (4), który zbadał pierwsze 6 miesięcy (1.06-31.12.2016 r.) nowego aktu prawnego. Wnioski wyciągnięto na podstawie analizy z 1.256 wezwań podstawowych zespołów ratownictwa medycznego (ZRM P)  wyselekcjonowanych z 10.469 KMRC. Łącząc oba badania możemy wnioskować, że rozszerzenie listy leków o większą gamę p/bólowych było uzasadnione, lecz dalej brak w KMCR odpowiednich narzędzi tj. skale do oceny natężenia bólu. Nie mniej jednak nadal zauważa się nie wdrażanie lub też czynienie tego niepoprawnie, postępowania p/bólowego.

Zgodnie Ustawą o Prawach Pacjenta „Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych jest obowiązany podejmować działania polegające na określeniu wprowadza się następujące zmiany stopnia natężenia bólu, leczeniu bólu oraz monitorowaniu skuteczności tego leczenia.” (Art. 20a. 2.). Dotyczy to każdego pomiotu leczniczego, w tym ZRM. Aby wypełnić ten zapis należy dążyć do „środowiskowego” zwiększania zakresu wiedzy i umiejętności z zakresu uśmierzania bólu, czy to na kursach, szkoleniach stacjonarnych, czy też zdalnych, na odległość (e-learningowych). Wynika to oczywiście z Ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Sukces „pacjenta bez bólu” powinien zależeć również od decydentów. Nie będzie to możliwe dopóki nie poruszymy kwestii oceny stopnia natężenia dolegliwości bólowej a następnie monitorowania skuteczności działania. Tylko prawidłowe wdrażanie postępowania tj. ocena – działanie – monitorowanie, może przyczynić się do poprawy stanu zdrowia naszego pacjenta. Należy w trybie pilnym opracować zalecenia lub algorytmy postępowania p/bólowego, na podstawie których będzie można prawidłowo postępować. Uśmierzanie bólu w medycynie ratunkowej różni się od klasycznego leczenie bólu. Na oddziale mamy czas na ustalenie dawki, poradzimy sobie z ewentualnymi nagłymi sytuacjami. Na polu ratownictwa celem jest bezpieczny transport pacjenta do miejsca właściwego leczenia. Zatem nie winniśmy leczyć bólu, a uśmierzyć go do poziomu akceptowalnego przez pacjenta, pozwalającego na doraźną pomoc. Zatem klasyczna drabina analgetyczna czasem zawodzi. Podane tam leki działają, albo za późno, albo zbyt ciężko ustalić dawkę. Dodatkowo droga iniekcyjna stwarza często wiele problemów. Rodzi się zatem potrzeba, co też pojawia się ostatnio w przestrzeni publicznej, rozszerzenia palety dostępnych leków. Idealnym rozwiązaniem, byłby lek nieinwazyjny, szybko rozpoczynający działanie przeciwbólowe, ale także relatywnie szybko ustępujący w działaniu.

W Polsce coraz głośniej słychać o możliwości wprowadzenia rozwiązania z Australii, które funkcjonuje tam do blisko 30 lat. Mowa o methoxyfluranie, który w Europie znajduje coraz większą rzeszę zwolenników. Pod względem chemicznym jest to chlorowcowany eter, początkowo stosowany klinicznie jako lotny anestetyk wziewny. Środek charakteryzuje się prostotą podania – inhalator oraz fiolki zawierającej 3 ml methoksyfluranu w postaci cieczy (Penthrox®). Wyglądem przypomina „zielony gwizdek”, który aktywowany jest przez pacjenta w czasie kiedy odczuwa ból. To do niego zależy w jakim czasie lek zostanie zainhalowany. Dobrze sprawdzić się może u pacjentów urazowych np. zakleszczonych w pojeździe. Podanie zapewnia szybką i skuteczną ulgę w bólu w ciągu 6−10 oddechów. Nawet małe dawki metoksyfluranu podawane przez inhalator Penthrox® są dobrze tolerowane, skuteczne i szybko działające. Wskazany jest do uśmierzania bólu  o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego m.in. u przytomnych dorosłych pacjentów z urazem i towarzyszącymi dolegliwościami bólowymi. Dobrze sprawdza się w leczeniu ostrego bólu mięśniowo-szkieletowego w warunkach przedszpitalnych. Charakteryzuje się krótkim działaniem, nie maskuje objawów choroby, co umożliwia wiarygodną ocenę pacjenta. Wziewny metoksyfluran może dawać przewagę nad innymi lekami przeciwbólowymi podawanymi drogą dożylną, domięśniową lub donosową pod względem nieinwazyjnego samodzielnego podawania, łatwości stosowania i / lub szybkiego początku działania. Droga wziewna jest zawsze dodatkową opcją uśmierzania bólu w warunkach przedszpitalnych lub w oddziale ratunkowym.


 

System zabezpieczenia medycznego Sił Zbrojnych RP a system Państwowe Ratownictwo Medyczne – analiza charakterystyki zadań, zasad funkcjonowania i współpracy.

The system of medical protection of the Polish Armed Forces and the system of State Emergency Medical Services in Poland – analysis of the characteristics of tasks, principles of functioning and cooperation.

por. Anna Aleksandrzak – Departament Wojskowej Służby Zdrowia Ministerstwa Obrony Narodowej

Celem wystąpienia jest dokonanie analizy charakterystyki zadań i zasad funkcjonowania systemu zabezpieczenia medycznego Sił Zbrojnych RP oraz systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne – przez pryzmat zadań realizowanych przez ratowników medycznych. Nowelizacja ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym z 2015 r., wprowadziła długo oczekiwane regulacje dotyczące funkcjonowania ratowników medycznych wykonujących zadania zawodowe poza systemem PRM, w tym w jednostkach podległych i nadzorowanych przez MON. Zmiany te były milowym krokiem w dziedzinie ratownictwa medycznego i wykonywania zawodu ratownika medycznego w Polsce. Zawód ratownika medycznego – ograniczony dotychczas jedynie do systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne Istotą funkcjonowania systemu zabezpieczenia medycznego Sił Zbrojnych jest zapewnienie takiego stanu zdrowia wojsk, który umożliwi wykonywanie zadań związanych z obronnością państwa, a przez to jest integralnym elementem gotowości bojowej, wpływającym na morale, stan psychiczny i postawę żołnierzy. Główne składowe zabezpieczenia medycznego Sił Zbrojnych to ochrona zdrowia wojsk, w tym medycyna prewencyjna, medycyna ratunkowa (w tym medycyna pola walki), podstawowa opieka zdrowotna, specjalistyczna opieka medyczna (w tym hospitalizacja) oraz ewakuacja medyczna – wsparte logistyką medyczną. Działania związane z zabezpieczeniem medycznym Sił Zbrojnych ukierunkowane są w głównej mierze na czas kryzysu i wojny. Jednakże – w czasie pokoju, w kraju Siły Zbrojne mają za zadanie m.in.: utrzymywać zdolność bojową poprzez realizację szkolenia i zgrywania pododdziałów, doskonalenie umiejętności i podnoszenie kwalifikacji pojedynczego żołnierza, dbanie o sprawność fizyczną, dbanie o sprzęt, realizację szkoleń i przedsięwzięć współpracy ze służbami ratunkowymi i wiele innych. Każde z ww.
przedsięwzięć realizowane przez Siły Zbrojne – zgodnie z resortowymi regulacjami MON, wymaga zabezpieczenia medycznego i obecności personelu medycznego. Obecnie trzonem zabezpieczenia medycznego Sił Zbrojnych RP są ratownicy medyczni. Zapisy wprowadzone nowelizacją ustawy o PRM , w 2015 r. wprowadziły długo oczekiwane regulacje uprawniające wojskowych ratowników medycznych do udzielania świadczeń zdrowotnych w czasie pokoju. Zakres świadczeń zdrowotnych wojskowych ratowników medycznych jest niemalże taki sam jak ich odpowiedników – z systemu PRM. Sprzęt medyczny i pojazdy sanitarne używane do transportu poszkodowanych wyposażany jest w sposób najbardziej zbliżony do standardów obowiązujących w systemie PRM. Minęły 2 lata od wejścia w życie nowelizacji ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, które dokonały rewolucji w dziedzinie ratownictwa medycznego w Polsce i wykonywaniu zawodu ratownika medycznego. II Konferencja Ratownictwa Medycznego jest doskonałym miejscem i okazją do wymiany doświadczeń, dyskusji nad tymi zmianami oraz dalszym rozwojem tej dziedziny i zawodu ratownika medycznego.

Abstract in English
The aim of the speech is to analyze the characteristics of tasks and principles of functioning of the medical security system of the Polish Armed Forces and the State Emergency Medical Services system – through the prism of tasks performed by paramedics. The amendment to the Act on State Emergency Medical Services of 2015 introduced long-awaited regulations regarding the operation of paramedics carrying out professional tasks outside the PRM system, including in subordinate units and supervised by the Ministry of National Defense. These changes were a milestone in the field of emergency medical services and the profession of a paramedic in Poland. The profession of a paramedic – limited so far only to the State Medical Rescue system The essence of the functioning of the medical system of the Armed Forces is to ensure the health of the army, which will allow to carry out tasks related to the defense of the state, and thus is an integral element of combat readiness, affecting the morale, psychological condition and attitude of soldiers. The main components of the medical security of the Armed Forces are the health protection of troops, including preventive medicine, emergency medicine (including medicine on the battlefield), basic health care, specialist medical care (including hospitalization) and medical evacuation – supported by medical logistics. Activities related to the medical protection of the Armed Forces are directed mainly at the time of crisis and war. However, during peace, in the country, the Armed Forces have the task of, among other things, maintaining combat capability by training and rooting subunits, improving skills and improving the qualifications of a single soldier, caring for physical fitness, taking care of equipment, providing training and cooperation projects with emergency services and many more. Each of the above projects implemented by the Armed Forces – in accordance with Ministry Ministry of Defense regulations, requires medical protection and the presence of medical personnel. Currently, medical rescuers are the core of the medical protection of the Polish Armed Forces. The provisions introduced by the amendment of the PRM Act in 2015 introduced long-awaited regulations authorizing military medical rescuers to provide health services in peacetime. The range of health services of military medical rescuers is almost the same as their counterparts – from the PRM system. Medical equipment and sanitary vehicles used to transport injured people are equipped in a manner that is closest to the standards applicable in the PRM system. Two years have passed since the amendment to the Act on State Emergency Medical Services, which made a revolution in the field of emergency medical services in Poland and the profession of a paramedic. The 2nd Medical Rescue Conference is a great place and opportunity to exchange experiences, discuss these changes and further develop this field and the profession of a paramedic. 


 

Procedury z zakresu ratownictwa medycznego w Krajowym Systemie Ratowniczo-Gaśniczym a aktualna wiedza. Przegląd wybranych elementów.

Procedures in the field of emergency medical services in the National Rescue and Firefighting System and current knowledge. Overview of the selected elements.

dr n. med. Mariusz Chomoncik – Szkoła Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie, Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Nowym Sączu

lek. med. Jacek Nitecki – Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie, Uniwersytet Jagielloński Collegium Medicum

Wstęp.
Ratownicy z podmiotów Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego (KSRG) w ramach ratownictwa medycznego udzielają pomocy poszkodowanym w oparciu o procedury zawarte w załączniku nr 1 do „Zasad organizacji ratownictwa medycznego w KSRG” z roku 2013.  Na przykładzie wybranych elementów zawartych w procedurach przedstawienie informacji na temat
zgodności procedur z zakresu ratownictwa medycznego zawartych w „Zasadach organizacji ratownictwa medycznego w KSGR” z aktualną wiedza z dziedziny ratownictwa medycznego. Przegląd piśmiennictwa z zakresu ratownictwa medycznego w szczególności wytycznych ERC 2015r. i ITLS 2017 r. oraz zestawienie znajdujących się tam informacji z wybranymi sformułowaniami zawartymi w procedurach z zakresu ratownictwa medycznego obowiązujących w KSRG. Dokonana analiza piśmiennictwa z zakresu ratownictwa medycznego i procedur z zakresu ratownictwa medycznego w KSRG pozwala uznać je za zgodne w zakresie najistotniejszych zagadnień. Można zauważyć, że twórcy procedur opierając się na aktualnych wytycznych w uzasadniony sposób zaadoptowali je do realiów funkcjonowania KSRG. Obowiązujące w KSRG procedury z zakresu ratownictwa medycznego są zgodne z aktualną wiedzą z zakresu ratownictwa medycznego. Zawarte w procedurach sformułowania tak jak w przypadku innych algorytmów w tym zawartych w wytycznych dotyczących resuscytacji krążeniowo oddechowej wymagają omówienia w trakcie szkoleń i doskonalenia zawodowego.

Abstract in English

Rescuers from the entities of the National Rescue and Firefighting System (KSRG) in the framework of emergency medical services provide assistance to the injured on the basis of the procedures written in Annex No. 1 to the „Principles of Emergency Medical Organization in KSRG” from 2013. Objective of the work. Showing information on compliance of procedures in the field of emergency medical services described in the „Principles of Emergency Medical Organization in KSGR” with current knowledge in the field of emergency medical services on the example of the selected elements in procedures. Review of the literature in the field of emergency medical services, in particular with 2015 ERC guidelines and
ITLS 2017, as well as a summary of the information provided with the selected ones containing wording of procedures in the field of emergency medical services in KSRG. Analysis of the literature, wording and procedures in the field of emergency medical services in KSRG allows to consider them as compatible with the most important issues. It can be seen that the developers of procedures were building their guidelines on current framework and they also have legitimately adopted them to the realities of the functioning of KSRG. The biding KSRG procedures in the field of emergency medical services are in line with current knowledge in the field of emergency medical services. The wording included in the procedures, such as in the case of other algorithms including those from the guidelines for circulatory-respiratory resuscitation needs to be discussed during training and professional development.                                                                                                                     


 

Manual Handling – Wykorzystanie zasad Ergonomii w pracy Ratownika Medycznego

Manual Handling- General rules for Paramedics

mgr Zofia Bielska – South Central Ambulance Service, Krakowska Akademia 

Ratownictwo to nie tylko wiedza medyczna ale też zdolności fizyczne. Każdego pacjenta trzeba odpowiednio przetransportować tudzież z podłogi na nosze czy z noszy na łóżko szpitalne, a do tego celu służy w głównej mierze ciało ratownika. To w jaki sposób sie schylamy i w jaki podnosimy wpływa na naszą codzienną kondycję. 95 % ratowników skarży się na bóle kręgosłupa, tylko nie wielki procent idzie na tzw L4 z tego powodu, a to wynika ze strachu przed utratą pracy. Wszystkiemu temu możnaby w dużym stopniu zaradzić poprzez odpowiednie szkolenie w zakresie ergonomi pracy.

Abstract in English

Emergency Service means not only a medical knowledge but also physical capacity. Every patient must be properly transported neither from the floor to a stretcher or from the stretcher to the hospital bed, and all of that it’s possible due to physical ability of the paramedics. How we lean and how lift up affect our daily health.  95% of the Paramedics complain of back pain, just some of them go on L4 for this reason, and this is due to the fear of losing job. All of that could largely be avoided by appropriate training in the field of Manual Handling.


 

Próby samobójcze w Polsce w latach 2013-2017 na podstawie statystyk Policji

Suicide attempts in Poland in 2013-2017 based on Police statistics

mgr Robert Kijanka – Zakład Ratownictwa Medycznego, Wydział Nauk o Zdrowiu, Akademia Techniczno-Humanistyczna w Bielsku-Białej

Samobójstwa, czyli świadomie podjęte działania mające na celu samozniszczenie, stanowią obecnie poważnym problemem zdrowia publicznego. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO – World Health Organization) na świecie, co trzy sekundy zostaje podjęta próba samobójczą. Skuteczne zamachy samobójcze powodują śmierć jednej osoby, co 40 sekund. Polska znajduje się w pierwszej dziesiątce krajów o najwyższym wskaźniku samobójstw na 100 tysięcy mieszkańców. Z danych Komendy Głównej Policji w wyniku samobójstw ginie więcej osób niż w wypadkach samochodowych. 
W latach 2013-2017 odnotowano 49755 zamachów samobójczych, z czego 28635 zakończyło się zgonem. Najczęściej targającymi się na swoje życie byli mężczyźni w przedziale wieku 19-39 lat. Jednocześnie w ponad 42 procent przypadków próby okazują się nieskuteczne. Niedoszłe ofiary prób samobójczych narażone na powstawanie różnorodnych obrażeń  zależnych od wybranego sposobu odebrania sobie życia, stanowią poważne wyzwanie dla personelu Zespołów Ratownictwa Medycznego oraz Szpitalnych Oddziałach Ratunkowych. Znajomość najczęściej wybieranych metod prób samobójczych pozwala na przewidzenie obrażeń typowych dla danego mechanizmu samobójstwa co pozwala lepiej zaplanować interwencje niezbędne w trakcie ratowania życia poszkodowanych. Kolejną grupą trudnych pacjentów są osoby deklarujące myśli samobójcze, wymagające podejmowania przez personel medyczny szczególnych interwencji z zakresu psychologii i psychiatrii.

Abstract in English

Suicide, or deliberate action to destroy oneself, is now a serious public health problem. According to data from the World Health Organization (WHO), a suicide attempt is made worldwide every three seconds. Successful suicide attacks kill one person every 40 seconds. Poland is among the top ten countries with the highest suicide rates per 100000 inhabitants.  From the data of the Police Headquarters suicides kill more people than car accidents. In 2013-2017, there were 49755suicide attacks, of which 28635 resulted in death. Men were the most often haggling for their lives between the ages of 19 and 39. At the same time, more than 42% of the samples are ineffective. Underweight victims of suicide attempts, who are exposed to a variety of injuries depending on how they take their lives, pose a major challenge to the staff of Medical Rescue Teams and Hospital Emergency Units. Knowledge of the most frequently chosen methods of suicide attempts allows to predict the injuries typical for a given mechanism of suicide This makes it possible to better plan the interventions necessary to save the lives of the victims. Another group of difficult patients are those who declare suicidal thoughts, requiring specific interventions by medical staff in the field of psychology and psychiatry.


 

Organizatorzy

Partnerzy

  

Patronat naukowy

Sponsor główny

Sponsorzy

   

Patronat medialny